Zagadałem miejscowego rybaka niedaleko Omiszu i wytłumaczył mi to dość dokładnie. Górny bieg, bliżej źródła, jest zupełnie płytki — miejscami ledwo po kostki. Środkowy bieg przez kanion — od metra do czterech, zależnie od sezonu i opadów. Dolny odcinek, gdzie Cetina wpada do Adriatyku, znów się spłyca, choć tam dochodzą jeszcze wpływy pływów.

Wiosną, gdy topnieje śnieg w górach Mosor i Dinara, poziom wody wyraźnie rośnie i głębokość w niektórych miejscach zwiększa się o metr do półtora w porównaniu z latem. Dlatego wiosenny rafting uchodzi za trudniejszy.

Latem na popularnych kąpieliskach głębokość jest zazwyczaj wygodna do pływania — około 2-3 metrów. Ale nie skakałbym ze skał w nieznanych miejscach bez wcześniejszego sprawdzenia dna.