Byłam w obu miejscach, więc porównanie mam z pierwszej ręki. Krkę zobaczyłam pierwszą — spędzałam kilka dni w Szybeniku i wpadłyśmy do parku niemal przypadkowo, na jeden dzień. Szlak jest krótki, wszystko skupione w jednym miejscu, wodospad Skradin robi wrażenie. Ale po godzinie, może półtorej, czujesz, że w zasadzie widziałaś już wszystko i zaczynasz myśleć o obiedzie.

Jeziora Plitwickie to zupełnie inna historia. Celowo planowałam ten dzień: wyjazd wcześnie rano, bilety kupione online jeszcze w domu, wejście od drugiej bramy. I idziesz sobie po drewnianych kładkach nad wodą, a ta woda ma taki kolor, że po prostu stajesz i patrzysz. Nie dlatego, że chcesz zrobić zdjęcie, ale dlatego, że nie masz ochoty iść dalej. Turkusowy, szmaragdowy, ciemnogranatowy w głębokich miejscach — i to wszystko zmienia się w zależności od oświetlenia i pory dnia.

Przeszłyśmy długi szlak i wyszłyśmy z parku wieczorem. Nogi bolały, ale ani razu przez cały dzień nie spojrzałam na zegarek z myślą „no kiedy to się skończy». Gdybym miała wybrać jedno miejsce w Chorwacji na całe życie, bez zastanowienia powiedziałabym Jeziora Plitwickie. Krka też jest warta uwagi, szczególnie jeśli jesteś już w Dalmacji, ale to po prostu inny poziom wrażeń.